سعیدسرمیلی

---

الا                                یایها                 الساقی                    ادر      کاسا                  ونا ولها

ببوی               نافه                کاخر              صبا زان         طره                      بگشاید

مرا               در   منزل      جانان     چه امن عیش چون هردم

بمی        سجاده       رنگین           کن        گرت  پیر مغان گوید

شب           تاریک        و  بیم    موج  وگردابی چنین هایل

همه           کارم           ز      خود    کامی               به     بد  نامی کشیدآخر

حضوری          گر        همی        خواهی     ازوغایب مشو حافظ

 

 

 

 

 

که    عشق     آسان   نمود      اول    ولی     افتاد     مشکلها

زتاب          جعدمشکینش       چه        خون         افتاددر دلها

جرس                      فریاد               میدارد          که             بربندید مهملها

که           سالک             بی         خبر      نبودز راه ورسم منزلها

کجا            دانند          حال          ما          سبکباران              ساحلها

نهان                کی        ماند      آن رازی کزو سازند محفلها

متی             ما     تلق من           تهوی           دع الدنیاواهملها

 

 

 

 

 

 

 

الا                               یاایها                 الساقی                    ادر      کاسا                  ونا ولها

ببوی               نافه                کاخر              صبا زان         طره                      بگشاید

مرا               در   منزل      جانان     چه امن عیش چون هردم

بمی        سجاده       رنگین           کن        گرت  پیر مغان گوید

شب           تاریک        و  بیم    موج  وگردابی چنین هایل

همه           کارم           ز      خود    کامی               به     بد  نامی کشیدآخر

حضوری          گر        همی        خواهی     ازوغایب مشو حافظ

 

 

 

 

 

که    عشق     آسان   نمود      اول    ولی     افتاد     مشکلها

زتاب          جعدمشکینش       چه        خون         افتاددر دلها

جرس                      فریاد               میدارد          که             بربندید مهملها

که           سالک             بی         خبر      نبودز راه ورسم منزلها

کجا            دانند          حال          ما          سبکباران              ساحلها

نهان                کی        ماند      آن رازی کزو سازند محفلها

متی             ما     تلق من           تهوی           دع الدنیاواهملها

 

 

 

 

 

صلاح             کار            کجا            و       من                          خراب             کجا

دلم        ز       صومعه       بگرفت          و               خرقه            سالوس

چه  نسبتت              برندی        صلاح       و             تقوی              را

ز  روی     دوست    دل            دشمنان               چه               دریابد

چو     کحل       بینش       ما       خاک           آستان                         شماست

مبین       به     سیب     زنخدان که         چاه         در        راهست

بشد              که         یاد             خوشش             باد       روزگار              وصال

قرار     و   خواب        ز        حافظ       طمع          مدار        ایدوست

 

 

 

 

ببین                 تفاوت             ره         کز           کجا           تا             به          کجا

کجاست                  دیر مغان         و     شراب              ناب کجا

سماع        وعظ        کجا                 نغمه           رباب                                           کجا

چراغ          مرده         کجا           شمع                  آفتاب                                 کجا

کجا                   رویم                         بفرما                 از            این جناب کجا

کجا                        همی                  روی       ایدل         بدین      شتاب کجا

خود                 آن         کرشمه        کجا رفت     وآن عتاب  کجا

قرار                چیست             صبوری        کدام  و  خواب           کجا

 

 

 

اگر    آن     ترک    شیرازی     بدست   آرد   دل   ما         ر ا

بده      ساقی      می       باقی          که     در  جنت  نخواهی        یافت

فغان  کاین      لولیان  شوخ  شیرین     کار  شهر     آشوب

ز    عشق        نا تمام         ما          جمال        یار      مستغنی             است

من  از آن  حسن    روز    افزون که یوسف داشت

اگر              دشنام             فرمایی          و        گر     نفرین     دعا      گویم

نصیحت           گوش           کن جانا که از جان دوستردارند

حدیث            از مطرب     ومی    گو     وراز      دهر کمتر   جو

غزل           گفتی      و در سفتی       بیا    و    خوش     بخوان حافظ

 

 

 

بخال         هندویش        بخشم        سمرقند      و       بخارا                        را

کنار             آب               رکنابا د               و                  گلکشت مصلا         را

چنان             بردند  صبر  از   دل   که   ترکان   خوان   یغما   را

بآب  و رنگ  و خال وخط چه حاجت روی زیبا  را

که   عشق       از    پرده     عصمت       برون      آرد     زلیخا      را

جواب           تلخ            میزیبد      لب لعل          شکر خا             را

جوانان                         سعادتمند                       پند               پیر                  برنا           را

که          کس        نگشود و           نگشایدبحکمت              این معما          را

که               بر              نظم              تو     افشاند          فلک         عقد      ثریا را

 

 

 

صبا                 بلطف                        بگو             آن        غزال                 رعنارا

شکر                 فروش                       که             عمرش         دراز      باد            چرا

غرور              حسنت                 اجازت        مگر ندادای            گل

بخلق              و   لطف            توان کرد         صید      اهل               نظر

ندانم         از      چه       سبب        رنگ      آشنایی            نیست

چو      با               حبیب      نشینی        و                   باده                                      پیمایی

جز            این     قدر             نتوان گفت  در جمال تو          عیب

در                آسمان            نه             عجب               گر                بگفته           حافظ

 

 

 

 

که             سر بکوه              و              بیابان            تو       داداه ای     ما       را

تفقدی                               نکند                       طوطی                 شکر                       خا را

که                              پرسشی                         نکنی       عندلیب          شیدا        را

ببند                   و                  دام                   نگیرند                مرغ          دانا        را

همی                            قدان                          سیه                      چشم             ما ه        سیمارا

بیاد           دار                        محبان                              باده                                                  پیما را

که                وضع            مهرو         وفا        نیست          روی            زیبا را

سروده               زهره                   به           رقص               آورد         مسیحا را

 

 

 

دل می رئد ز دستم صاحبدلان خدا را

کشتی شکستگانیم ای  باد شرطه برخیز

ده روز مهر گردون افسانه است  افسون

در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل

ای صاحب کرامت شکرانه سلامت

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است

درکوی نیکنامی ما را گذر ندادند

آن تلخ وش که صوفی ام الخبائثش خواند

هنگام تنگ دستی در عیش کوش و مستی

سرکش مشو که چون شمع از غیرتت  بسوزد

آینه سکندر جام می است بنگر

خوبان پارسی گو بخشندگان عمرند

دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

باشد که باز بینیم دیدار آشنا را

نیکی به جای یاران فرصت شمار یا را

هات الصبوح هبوایا ایها السکارا

روزی تفقدی کن درویش بینوا را

با دوستان مروت با دشمنان مدارا

گر تو نمی پسندی تغییر کن قضا را

اشهی لنا و احلی من قبله العذارا

کا ین کیمیای هستی قارون کند گدا راذ

دلبر که در کف او موم است سنگ خارا

تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا

ساقی بده بشارت   رندان پارسا را