سعیدسرمیلی

دستور زبان// درس دهم 2

زمان فعل:

1) ماضی(گذشته): به انجام کاری در زمان گذشته دلالت می کند. انواع آن عبارت است از:

- ماضی ساده: بن ماضی+ شناسه های ماضی(ــَ م/ی/()/یم/ید/ ـــَ ند).

- ماضی استمراری: می+ ماضی ساده.

- ماضی نقلی: صفت مفعولی(بُنِ ماضی+ه)+ شناسه های اختصاصی نقلی(ام- ای- است- ایم- اید- اَند).

- ماضی التزامی: صفت مفعولی(بن ماضی+ه)+صرفِ باشم.

- ماضی بعید: صفت مفعولی(بن ماضی + ه) + صرف بودم.

انواع ماضي	ساده:	استمراري:	نقلي	بعید:	التزامی:
اول شخص مفرد	شنیدَم	مي رفتــــَم	خواند/ه/ام	خواند/ه/بودم	خواند/ه/باشم
دوم شخص مفرد	شنیدی	می رفتــــی	خواند/ه/ای	خواند/ه/بودی	خواند/ه/باشي
سوم شخص مفرد	شنید	می رفت	خواند/ه/است	خواند/ه/بود	خواند/ه/باشد
اول شخص جمع	شنیدیم	مي رفتـــيم	خواند/ه/ایم	خواند/ه/يم	خواند/ه/باشيم
دوم شخص جمع	شنیدید	مي رفتـــید	خواند/ه/اید	خواند/ه/بودید	خواند/ه/باشيد
سوم شخص جمع	شنیدند	مي رفتـــنـَد	خواند/ه/اند	خواند/ه/بودند	خواند/ه/باشند

بن:

در لغت به معنی« درخت و ریشه» است و در اصطلاح به شکلِ غیرِ قابلِ تغییر در صرف فعل ها بن می گوییم:

بُن	شناسه
رفت	ــ َم
رفت	ی
رفت	(o)
رفت	یم
رفت	ید
رفت	ــَ ند

فعل ماضی(گذشته) و شناسه های آن

بُن	شناسه
رَو	ــ َم
رَو	ی
رَو	ــَ د
رَو	یم
رَو	ید

فعل مضارع(حال) و شناسه های آن